September staat in het teken van Childhood Cancer Awareness Month. De impact die kinderkanker heeft is enorm, op kind en gezin. We vroegen Chantal van Wegen-Peelen, kinderoncologieverpleegkundige van het Prinses Máxima Centrum, naar die impact en de rol die Make-A-Wish vervult. ‘Die blije gezichten, daar doe je het voor.’
In de hele wereld staat september in het teken van Childhood Cancer Awareness Month. Het doel is om zoveel mogelijk aandacht te vragen voor de impact die de ziekte heeft, op de kinderen en ook hun gezinnen. Als je leven plots gevuld wordt met zorg, pijn, diagnoses, behandelingen en onzekerheid is die impact uiteraard enorm. Zoveel te dragen, zoveel te regelen, zoveel normale dingen die niet meer kunnen.
Ergens tussen al die zorgen en onzekerheid, moet er ruimte blijven voor een lichtpuntje. Iets waar je kracht uit kunt halen om er weer aan te kunnen. Dat is het moment waarop kinderoncologieverpleegkundige Chantal van Wegen-Peelen aan het bed komt zitten met de vraag of je een liefste wens hebt?
Even iets fijns om over na te denken, om je ergens op te verheugen en uiteindelijk samen met je liefste mensen te beleven, waarna het nagenieten kan beginnen.
Chantal heeft al 80 kinderen aangemeld voor een liefste wensvervulling en wil zeker naar de 100. ‘En meer. Want ik gun dit alle kinderen die een ernstige ziekte hebben. Die kinderen krijgen echt heel veel voor hun kiezen. Je hele leven stort in. Je kunt niet meer altijd naar school, je kunt niet altijd meer bij je vriendjes zijn, niet meer zo vaak sporten. Het leventje wordt toch wel heel beperkt.’
De kunst van Chantal is dat ze die kinderen en hun ouders er altijd van overtuigt dat een wensvervulling iets is wat je jezelf moet gunnen. ‘Ik vraag vaak: als het nu je buren zouden zijn geweest, die had je toch ook zo’n wensvervulling willen geven? O ja, denken ze dan.’
Vervolgt: ‘Bij alle kinderen in het Prinses Máxima Centrum let ik er op: hebben zij al een wensvervulling gekregen? Als ik dan zie dat een kind een hele nare start van het ziekteproces heeft, zeg ik: “Je hoeft nog niks te beslissen, maar er bestaat zoiets als Make-A-Wish die je liefste wens kan vervullen. Je kan er al vast over nadenken. Dan begint je reis nu. Ik geef je op, maar dat betekent niet dat je nu al iets moet kiezen of nu al moet doen.” Dan zit het alvast in de pen.’
Soms zeggen de kinderen of hun ouders: maar is dat ook voor mij, niet alleen voor kinderen die overlijden of niet genoeg geld hebben? Chantal: ‘Dan zeg ik altijd: daar gáát het niet om. Het gaat erom dat je even ontzorgd wordt en onbezorgd samen kan zijn. Na de coronatijd valt het me op dat heel veel wensen dat als kern hebben. De wensen zijn helemaal niet zo groot, maar heel puur, heel dichtbij: gewoon even samen genieten. Dat er even voor alles gezorgd wordt, dat ze even niet van alles hoeven te regelen.’
Chantal kijkt bij ieder kind naar: ‘Hoe is de situatie? Wat heeft het kind meegemaakt en gaat het nog meemaken? Hoe gaat het op school en thuis? Zodra ik inschat dat dit hét moment is om een kind blij te maken, kom ik met het voorstel Make-A-Wish in te zetten. Dat kan heel vroeg zijn, maar ook wat later. Er was een jongetje die al bijna klaar was met zijn behandeling en altijd zo enthousiast kon vertellen over de politie. In een eerder stadium had de politie hem al eens uitgenodigd, maar dat was niet doorgegaan, een grote teleurstelling. Ik zei: “Maar misschien kan Make-A-Wish nog iets betekenen.” De moeder was helemaal blij. Ze straalden allemaal. Dan ben ik ook weer blij.’
Het is precies dat waar Chantal het voor doet: ‘Die gezichten die regelmatig op bezorgd staan en dan ineens gaan glunderen. Soms komen ze na hun wensvervulling met hun fotoboeken op de afdeling en blader ik er samen met ze doorheen. Dan zie ik hun hele wensreis. Het uitpakken van de post en de cadeautjes vooraf, de talloze foto’s van de limousine, de blije gezichten als ze samen aan tafel zitten met hun familie en vriendjes. Ik vind het gewoon heel erg leuk dat ik die kinderen dan heb mogen aanmelden. Want het is ook gewoon heel leuk om ze eens een keer wat fijns te kunnen vertellen. Mijn beloning is altijd het gevoel van het kind, dat tijdens en na de wensreis en na de wensvervulling altijd heel anders bij me komt binnenstappen dan ervoor. Met veel meer positivisme. Ze hebben een beetje meer blijdschap in hun ogen.’
