Nog even doorzetten...
Het was oktober 2023, Juliën was 13 en lag in het ziekenhuis. Een tijd van ziek zijn, zorg, een nare diagnose, het lag binnenkort achter hem. In het Wilhelmina Kinderziekenhuis zouden ze het gaan verwijderen. Zijn hersentumor die alle ellende veroorzaakte. Nog even doorzetten, schoot er door hem heen.
In die lange, zware periode van operatie en herstellen kwam Lucia, zijn lieve verpleegkundige, bij hem staan. Of hij had gehoord van Make-A-Wish en of het geen fijn idee zou zijn om een wensvervulling te krijgen. Dan was er ook iets heel leuks om naar uit te kijken, kon hij zich verheugen en nadenken over wat zijn liefste wens zou zijn. Een heel goed idee, vond Juliën. En zoals zo vaak draaide het na een eerste plan (‘een boek schrijven over mijn ervaringen’) naar simpelweg samenzijn met vrienden en familie, de liefste mensen om zich heen. En wat hij wilde? Shoppen. Lunchen. Een feestelijk diner. Kortom: een onbezorgde tijd delen met de mensen die hij graag om zich heen had.
Van wenskind naar STARboard-lid
Inmiddels is het ruim drie jaar later en gaat het goed met Juliën. Hij wordt in juli 16 en is lid van de STARboard van Make-A-Wish geworden, de adviesraad van oud-wenskinderen die samenkomen, creatief meedenken met nieuwe wensvervullingen, vanuit hun ervaringen en belevenissen een geweldige input leveren. “We vertellen als leden graag over onze wens om mensen te inspireren of duidelijk te maken wat een impact onze wens heeft gehad. Dat is altijd heel leuk om te doen, omdat er dan mooie herinneringen naar boven komen.”
En waar mogelijk worden STARboard-leden ingezet, zo gaf Juliën op 12 juni 2026 een presentatie over zijn Wish Journey tijdens het vrijwilligersevent van Make-A-Wish. Dat deed hij aan de hand van een prachtige poster vol tekeningen die hij zelf had gemaakt. En dat kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Dat had alles te maken met zijn wensvervulling...
Een magische dag vol sneeuw en verrassingen
Die wensvervulling was op een koude dag in februari, 2025. Zagen ze het goed? Dwarrelde daar sneeuw naar beneden? Rondom Juliëns school in Emmen speelde zich een magische film af, de wereld werd wit. En werd nog witter toen er een eindeloze limousine aan kwam glijden. Juliën: “Met heel groot daarop, in rode letters, mijn naam op de ramen geschreven. Alle kinderen van de klas stonden met open mond te kijken, echt geweldig. We hebben natuurlijk meteen een mooie groepsfoto genomen, de hele klas voor de limo. Samen met mijn vrienden Justin en Louise mocht ik instappen en werden we rond tien uur ’s ochtends van de school in Emmen naar hartje Groningen gereden. We hadden een hele wenslijst gemaakt: we wilden naar een boekenwinkel, kledingwinkels, Intertoys, de gameshop. Die laatste was helaas dicht vanwege de sneeuwval, maar dat mocht de pret niet drukken. Uiteraard poseerden we even voor de Martinitoren. En handig: ik had rode schoenen aan, goed te zien in de besneeuwde straten! En uiteraard een dikke muts op.”
Hij voelde zich de koning te rijk, letterlijk en figuurlijk. “Ik moet eerlijk zeggen: ik koop meestal niks als ik ga shoppen, maar het samen rondkijken en de gezelligheid vind ik super. Ik word daar gewoon heel blij van. Toen ik hoorde dat ik in februari 2025 mijn wensvervulling zou krijgen, ben ik wél meteen gaan sparen, ik had al 300 euro bij elkaar. Ik had erop gehoopt dat Make-A-Wish mij een cheque van 50 euro zou geven, dan had ik samen een mooi bedrag. Maar ik schrok me wild: ze gaven een cheque van 400! Toen had ik ineens 700 bij elkaar, dat kon ik natuurlijk nooit opmaken.”
Juliën, een lieve, bescheiden gast, sloeg ook niet meteen gulzig toe, het ging om de lol samen. “We waren al best een tijdje bezig en ik had nog steeds niks gekocht, totdat we in de kunstwinkel kwamen. De aankoop die altijd bij me is gebleven was de schildersezel. In die kunstwinkel kocht ik ook nieuwe kwasten en alcohol markers, dat zijn van die stiften die het inkt zo mooi laten uitvloeien op papier. Het mooie is: ik heb er iedere dag enorm veel plezier van en denk dan altijd even aan mijn wensvervulling, hoe mooi is dat? Iedere keer als ik de ezel pak en lekker schilder of teken en iets nieuws creëer denk ik: Make-A-Wish!”
De chauffeur en opa
“Die dag in februari had ik gek genoeg veel meer energie dan normaal. Ik had er zoveel zin in! Ik was niet moe te krijgen. Toen het avond werd stapte ik met de hele familie weer in de limo, mijn opa werd meteen vrienden met de chauffeur, die twee hadden dezelfde humor. Die chauffeur was ook echt een heel erg leuke man, hij maakte ook nog eens de mooiste foto’s en was super gezellig.
Ik had gevraagd aan Make-A-Wish of we met 12 mensen konden eten bij Lorenzo, dat is een waanzinnig goed Italiaans restaurant in Emmen. Heel chique, lange tafels met mooie linnen kleden erop en heel mooi bestek en borden, allemaal top. Er hingen rode ballonnen en vlaggetjes voor mij en iedereen was er: pap, mam, zus Frederiek, opa, oma, Elsemiek, Koos, Kasper, Ryan en opa en oma, de buren. We hebben heerlijk gegeten, wat die mensen allemaal op tafel zetten is ongelooflijk. Ik kom er soms nog wel eens en dan denk ik altijd terug aan die ene avond.”
Met Juliën gaat het gelukkig nu goed. “Ik ga naar school en teken en schilder nog steeds heel erg graag omdat ik daar lekker rustig van word en mijn creativiteit erin kwijt kan. Ik ben heel dankbaar dat ik nog altijd die spullen van die speciale wensvervulling elke dag bij me heb. En ik ben dankbaar voor de vrijwilligers van Make-A-Wish die zo hartelijk en lief meewerken aan al die wensvervullingen. De chauffeur van de limo vergeet ik nooit meer, hij maakte mede onze dag met zijn goede humeur en grapjes. En hoe mooi dat je kunt shoppen en een vrijwilliger van Make-A-Wish zegt: ik betaal wel?
Kijk, dit is mijn fotoboek van de wens. Als ik er in kijk beleef ik alles weer. De sneeuw, de gezelligheid, de lol, het samenzijn. Geen enkele zorg hadden we die dag, want alles was super fijn en super goed geregeld. Dus daarom stond ik ook op het vrijwilligersevent, omdat ik de mensen wilde bedanken dat ze zo’n mooi werk doen. En omdat ik hoop dat er nog veel wenskinderen ook zo’n fijne wens mogen ervaren.”
